Soms heb je voor het album van een artiest uitkomt al een mening klaar. Bij Lisa Mitchell was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat de plaat briljant zou worden. Ze had namelijk met Turin Brakes samengewerkt. Helaas ontving ik, vlak voor het verschijnen van de Engelse versie van haar debuut Wonder, een mailtje waarin stond dat géén van de tracks met Turin Brakes haar album hadden gehaald. De weken erna was ik er dan ook zeker van dat het album HEEL SLECHT zou worden. Een beetje de Turin Brakes tracks niet uitbrengen! Hoe DURFT ZE! VERVLOEK HAAR! AARGH!
Helaas moet ik na beluistering toch constatering dat het album niet heel slecht is. Sterker nog, het is een best wel goede cd. Oké het is wat té lief af en toe (en dat wordt vaak onterecht afgedaan als 'gebrek aan karakter'), maar de productie is interessant genoeg om de liedjes overeind te houden. Het album begint met een haast in zichzelf zingende Lisa die aankondigt dat het een mooie morgen is, om daarna meteen over te gaan in het überoptimistische Neopolitan Dreams. Daar staat wat zwaarder materiaal, zoals Pirouette tegenover. Soms klinkt Lisa een beetje als Feist: luister bijvoorbeeld een eerst naar 1, 2, 3, 4 van de Canadese en daarna naar Red Wine Lips.
Sommige meisjemeisjepop luister je om het jonge meisje te horen, andere meisjemeisjepop klinkt juist bitter en volwassen. Lisa Mitchell is stiekem een jong meisje dat volwassen probeert te klinken. Door de productie lukt het af en toe. De plaat klinkt in ieder geval niet als een doorsnee post-Idols product (op jonge leeftijd deed Lisa al mee aan Australian Idol, maar ze werd net voor de finale gekickt). Diezelfde productie kan echter niet verdoezelen dat Lisa nog best wel jong is. De meeste van haar teksten gaan toch gewoon over de typische pubermeisjesdingen. Ze mag het stadium 'ik wil een paard' ruimschoots gepasseerd zijn, af en toe laat ze zich net iets te veel meeslepen in haar verlangen tot dromen. En daar moet je maar net tegen kunnen.
drie uit vijf
: 
User
